Αναμφιβολα.....

Αφου αποφασισα να αλλαξα ζωη (και τολμω να πω οτι το εκανα με μεγαλη επιτυχια!!!) ειδα και κυριως ενιωσα κατι που δεν περιμενα....αναπαντεχο...? απροσμενο...?....κατι τετοιο.....Αφησα πισω μου ενα γεματο παρελθον....ενα παρελθον λιγης χαρας, αρκετης θλιψης και τεραστιας υπομονης...Προσπαθησα πολλες φορες να καταλαβω σε τι μου ωφελουσαν ορισμενες πραξεις μου...την απαντηση την εχω ηδη...:ΤΙΠΟΤΑ!!!....το τονιζω, φυσικα, για να ξεκαθαρισω την θεση μου σε απαντησεις τυπου....''Το παρελθον υπαρχει για να μαθαινουμε.....το παρελθον υπαρχει για να μην κανουμε μετα τα ιδια λαθη....το παρελθον υπαρχει για να κραταμετις καλες αναμνησεις και να ξεχναμε τις κακες...'' Συμφωνω με ολες αυτες τις αποψεις...αλλα οπως προανεφερα δεν θα κρυψω τιποτα απο ολα οσα εζησα....ειτε θετικα...ειτε αρνητικα...αποδεχομαι το γεγονος οτι τυφλωθηκα απο ερωτα....αλλωστε ποιος δεν το εχει παθει σωστα...? αλλα στην συνεχεια βρισκεις κατι νεο....κατι διαφορετικο...κατι δροσερο....κατι που θα σε γεμιζει και κυριως αυτο που θα σε γαληνευει....καλη η περιπετεια στον ερωτα και ειμαι οπαδος της αλλα να επικρατει οταν πρεπει να επικρατει.....και επειτα να κοιτας δυο ματια γαληνια που θα σου προσφερουν ''ξεκουραση''.....οποιος ειπε πως ο ερωτας ειναι μια περιπετεια ας μου επιτρεψει να του πω πως η περιπετεια ειναι κομματο του ερωτα....δεν ειναι ομως ο ερωτας......για να μην σας κουραζω ας συνοψισω.....ειμαι ετοιμος να μπω στα διχτυα του ''μικρου φτερωτου θεου''....(αν και νομιζω οτι ειμαι ηδη....σσσσσ!)...μου δινει την γαληνη θα της δωσω την περιπετεια...πιστευετε οτι θα πετυχει....?.....αναμφιβολα.....

'' Δροσουλα το ιλαρο προσωπο της.....
κι εγω ημουν το καταξερο ασφοδιλι......''
Κ.Γ.Καρυωτακης

Ξαφνικά.....

.....αν και παρέδωσα το τελευταίο αντικλείδι της καρδιάς μου στα κύματα της θάλασσας εκεινο επεστρεψε ως δια μαγείας στα χερια μου.....Το γεγονός αυτό με έκανε να αισθανθώ πως κάτι επρεπε να ειχα δει....κατι καιρο πριν......αλλα για αλλη μια φορα το αφησα να περασει σαν να φοβηθηκα οτι θα κραταγε μακρια απο τι...;απο μια ανίατη ασθενεια....που την ονομαζω ερωτα.....εφυγε......και εγω μονος να προσπαθω να κολλησω ενα γυαλι που θριμματιστηκε.......ο λογος....;.....Ανουσιος, ανωφελος, ανελπιστος.......μα, σαν να ειδα κατι....ενα μικροκαμωμενο χερι απλωμενο προς το μερος μου.....τι να ειναι...; ....''σανιδα σωτηριας'' οπως λενε καποιοι ή απλα μια ανερχομενη απατη....;...μακαρι να ηξερα....αλλα ισως και καλυτερα που δεν ξερω.....κατι νεο...κατι παλιο...κατι ανεκπληρωτο...κατι ομορφο, γλυκο και ταυτοχρονα αθωο......σε σκεφτομαι....συνεχεια.....ξεχναω....και επειτα παλι θυμαμαι....τι μου συμβαινει...;Μηπως πλεον κουραστηκα να παλευω, να ανεχομαι, να αντεχω.....;....οχι!....απλα σε ειδα....οπως σε ειχα δει πριν χρονια.......αλλα ο ανοητος αντι να σε δω σε κοιταξα.......λαθος....που ποναει....ομως στεκομαι και παλι απεναντι σου....να σε δω να χαμογελας.....μου αρεσει οταν χαμογελας....με σκοτωνεις ομορφα....γιατι εσυ ομορφια μου εισαι ενας ''γλυκος'' πονοκεφαλος....και εγω......ενας πριγκιπας της σιωπης.........


''.....αν παψω να σε κοιταζω......
.......θα παψω να βλεπω..........''

ΕΝΑΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΙΟΥΛΗ...

-Σε αγαπάω!.. , ψιθύρησε, μα δεν πήρε απάντηση...
Κουρνιασμένη στα ηλιοκαμένα απ'την πυρά του καλοκαιρινού ήλιου μπράτσα του ένιωθε τη γη να χάνεται κάτω απ΄τα πόδια της κ την καρδιά της να χτυπά αργά στο ρυθμό τησ ανάσας του. Είχε μείνει άγαλμα να περιμένει μιαν απάντηση, ένα φιλί, μια σιωπηλή ανταπόκριση που θα τησ μαρτυρούσε την αγάπη του. Ο χρόνοσ κυλούσε κ αύτοσ στεκόταν πέτρινος με το βλέμμα του κολλημένο στα μαύρα μάτια της.
Το μυαλό της ήταν έτοιμο να εκραγεί, τα χέρια της έτρεμαν, κ αυτό δεν οφειλόταν στη θαλασσινή αύρα που τους περικύκλωνε. Περίμενε να ακούσει την επανάληψη των λέξεων, που η ίδια είχε προφέρει πριν λίγες μόλις στιγμές, βγαλμένες τούτη τη φορά απ΄τα δικά του χείλη. Ήλπιζε πως η αγάπη τους μπορούσε να αναστηθεί, πως η δύναμή της ήταν ικανή να κάνει τον εφιάλτη ξανά παραμύθι. Μα τα μαχαίρια που'χε καρφώσει στο σώμα του είχαν αφήσει πλήγες από αυτές που δεν γιατρεύονται έχοντας για χάπι έναν περίπατο στην παραλία, ένα χαμόγελο ή δυο φιλιά.
-Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ πια να πω το ίδιο.. της απάντησε κ πήρε το δρόμο του γυρισμού.
Η εικόνα του μίκραινε κ τα μαύρα δάκρυα που βάραιναν τα βλέφαρα της έβαφαν γκρι τη λευκή του εικόνα.

Καθόταν μόνη στην άκρη του βράχου που τον ξέπλενε το κύμα κ τα δάκρυα της γίνονταν ένα με τις σταγόνες που ξεπετάγονταν απ΄την αφρισμένη θάλασσα. Είχε περάσει ένας ολόκληρος χρόνος, είχε ξανάρθει ο Ιούλης. Κοιτούσε με τη ματιά θολωμένη το μέρος που τον είδε για στερνή φορά. Ξαναπερπάτησε μαζί του δίπλα στην άμμο, αλλά τα ίχνη που αφηνάν στην άμμο ήταν μόνο από δύο πόδια.. Τον πήρε αγκαλιά κ λικνιστίκανε πάλι στο φύσημα του ανέμου, όμως κανείς δεν της ξεμπέρδεψε τα ανακατομένα της μαλλιά.. Κούρνιασε σαν να χανότανε για ακομη μια φορά στα δυο του μπράτσα...
-Σε αγαπάω!.. ,ψιθύρησε, μα δεν πήρε απάντηση......

....ξαπλωσα...

....εχοντας αποφασισει την επομενη κινηση μου, εδωσα το σκηπτρο της αιωνιοτητας στην πολυαγαπημενη συνειδηση μου....πολυαγαπημενη καθως δεν ξεφυγε απο τα ορια που ειχα θεσει. Απλα, τα οριζα σε σημειο που θα καταφερνα καποτε να ξεπερασω...οχι για να χασω αλλα για να με δοκιμασω. Απο εκει και επειτα υπολογιζα πως οι απωλειες θα με πικραναν, θα με γεμιζαν θυμο και οργη!..η αλλαγη προσαρμοζεται στην επιθυμια καθως αν χρειαστει να ξεγυγεις απο τα 'λογικα' πλαισια τοτε εισαι σιγουρος πως το ηθελες. Δεν χρειαζεται να σταθω στο γεγονος της ηπιας εξαντλησης που νιωθει η ψυχη την στιγμη της απορριψης, της απομακρυνσης, της απωλειας!..θα συλλογιζεστε γιατι ηπια και οχι τεραστια...γιατι ενα τετοιο μεγεθος συμβαλλει στην ψυχικη οδυνη...πολλοι ονειρευονται την γλυκοπικρη γευση που αφηνει μια ανεκπληρωτη επιθυμια, ενας ανεκπληρωτος ερωτας...η συνεχεια ομως ισως ειναι μοιραια και συγκεκριμενα οι επερχομενες επιθυμιες μπορει να αποβουν μοιραιες...σκεφτομαι την αντιδραση του εαυτου μου σε περιπτωση εξαντλησης της ψυχης...καποιοι θα ελεγαν ''..σε εχουμε ικανο να αυτοκτονησεις τωρα..!''...αλλοι θα ελεγαν ''...ελα τωρα...εσυ δεν πτοεισαι απο κατι τετοια...''..αν απο αυτα λοιπον εβγαζα ενα συμπερασμα (σαν ενα ειδος συλλογισμου δηλαδη και για την ακριβεια επαγωγικου!!!) θα ελεγα πως μια λαικη εκφραση θα ταιριαζε...<<...ή του υψους ή του βαθους...>> και αυτο γιατι μελετω τις αποψεις των δυο ακραιων θεσεων...οταν με ρωτησαν γιατι επιλεγω να αναφερομαι στον ερωτα και στο συναισθημα εγω απαντησα....''εκεινος εψαξε και με βρηκε....αισθανομαι ΄υποχρεωση' να τον εξυμνω και να τον αποδεχομαι.....''(εννοωντας παντα με την δικη μου επιθυμια) Ετσι, καταφερα να βρεθω σε τουτη την θεση οπου σημερα αναζητω τα βηματα που ειχα αφησει τοτε στην παραλια που περπατουσα...τοτε στην θαλασσα που πνιγομουν....τοτε που ξαπλωσα στο κρεβατι του ερωτα...τοτε, λοιπον, αναζητησα τον εαυτο μου....εκει.... στην αναγκη της συμβιωσης με το πεπρωμενο.....

''οταν με περιβαλλει το πεπρωμενο...

........θα παψω να φανταζομαι....."

....τα φαινομενα απατουν......

Κατι νεο κατι καινουργιο οταν 'εισβαλλει' στην ζωη σου απορεις γιατι....μα, απο το να αναρωτιεσαι καλυτερο ειναι να το αποδεχεσαι διοτι δεν εχει νοημα να το αποφευγεις και να το αγνοεις...πολλοι ισως αναρωτηθηκαν για ποιο λογο επρεπε να συμβει κατι που θα ανακάτωνε την ζωη τους...μερες τωρα, απορω και εγω με τον εαυτο μου που αφηνει καταστασεις ανεξελεγχτες διχως να συγκρατει καταστασεις, στιγμες, σκεψεις.....αραγε ενα χαμογελο μου αλλαξε την ζωη...?....ενας ερωτας...?...ενα φιλι..?.....δεν ξερω.....και δεν ξερω γιατι εχω εναν 'γλυκο' πονοκεφαλο ο οποιος δεν περναει με ασπιρινες ουτε με υπνο αλλα με φαντασια. Καποιος μου ειχε πει πως αν αφησω τον εαυτο μου να επιλεξει αναμεσα σε καρδια και λογικη, θα διαλεγα το στομα μου...για να μπορω ευκολα να αποδρασω απο οποιδηποτε συναισθημα που θα με περιεβαλλε μονο με μια λεξη...βεβαια, και εκεινη δεν αφησε στιγμη να περασει απο τον νου της πως ειαι λογικος ισως γιατι δεν ηθελε να το αποδεχτει..ειμαι τρελος...το παραδεχομαι...ποτε δεν το αρνηθηκα....ξεφευγω απο το μετρο και αποδεχομαι το ακραιο...ειμαι μικρος για να καταλαβω την σημασια της αυταρκειας...ειμαι αρκετα μεγαλος ομως για να καταλαβω την σημασια της ανεπαρκειας...και εσυ...μικρη μου...αποδεχεσαι εναν τρελο να σε οδηγησει στον γκρεμο ή στο πιο φωτεινο αστρο...?...γιατι ξερεις πως οταν παρατηρεις κατι κρυφα, θα το εχεις κρυφα...οταν το φανερωσεις εισαι υποχρεωμενος να αναλαβεις τις συνεπειες...εκτος αν ειμαι και δειλος.....οχι...δεν ειμαι δειλος...ουτε μια απατη....αλλα μια πηγη....για αλλους πηγη κακου....για αλλους πηγη εμπνευσης...και για αλλους πηγη συνειδησης.....

............ευτυχια.......!

.....σαν προσπάθησα να καταφέρω πράγματα δύσκολα αλλά ταυτόχρονα άξια τοτε καταλαβα την σημασια που εχει η καρδια μου...μαλλον το εσωτερικο της.....δεν συνειδητοποιησα ποτε οτι βρισκομαι σε ενα αδειο κρεβατι....αλλοι θα το ελεγαν κρεβατι του πονου...αλλοι της μοναξιας....εγω θα το ελεγα, του ονειρου......επισης ποτε δεν αφουγκράστηκα το γεγονος πως ημουν μονος......γιατι ποτε δεν ημουν. Παρ' ολα αυτα καταφερα να καταφυγω σε ενα αλλο κρεβατι..(αυτο θα το αποκαλουσα του ερωτα)....ειναι η μαγεια του πονου...? η μαγεια ενος ερωτα που σου γεμιζει την ζωη...? ή μηπως μια προσωρινη μαγεια οπου δεν λυνεται με ξορκι αλλα με μια επιθυμια...με ενα παθος....με ενα φιλι..? Ποτε δεν χρειαστηκε να κοιταξω πισω ισως γιατι ποτε δεν με επηρεασε το παρελθον....ισως γιατι εκανα λαθη που με πονεσαν και δεν ηθελα να τα θυμαμαι....ομως ποτε δεν αφησα πισω μου ανεκπληρωτα πραγματα...ακομη και αν δεν τα καταφερνα τα επαιρνα μαζι μου για να τα εκπληρωσω στο μελλον.....οι συγκυριες βλεπετε δεν με αφηναν ποτε να αφησω τα πραγματα στην δικη του τυχη....Κυνηγος...ναι , το ομολογω...αυτο ειμαι....δεν θελησα να χασω πολυτιμα πραγματα , ανεκτιμητα δηλαδη , αλλα και ποτε δεν ηθελα να τα εχουν αλλοι...συνεπως ενας αλαζονας κυνηγος......εκεινη....χαχαχα!....ειναι τοσο αστειο...παραλληλα γλυκο και τρυφερο....συνεχιζω να την αγαπω...και παντα θα την αγαπω.....ισως το 'παντα' να ειναι υπερβολικο ομως θα την εχω στην καρδια μου....ενα φιλι ειναι αρκετο για να με γαληνεψει...και εχω τοσα ακομα να της πω...αλλα θα μου πεις καλο ειναι να λες λογια κατα καιρους γιατι σημασια στις λεξεις δεν εχει μονο η γραφη τους ή η προφορα τους αλλα και το νοημα τους....ειμαι ικανος να τις πω....αντεχω το βαρος τους....γιατι απλα τις νιωθω....εγω δινω το νοημα τους....και εκεινη μου δινει το κινητρο για να της πω....εκεινη μου εμαθε το νοημα τους και εγω μπορω (με ευκολια πλεον) να τις πω.....εισαι χαρουμενος και ολα γυρω σου μοιαζουν γαληνια , ομορφα και γλυκα....μα ναι....η ευτυχια.....!

'.....κι αν εισαι ονειρο...παιχνιδι του μυαλου...μη μ'αρνηθεις...μη σβησεις μη χαθεις....

...ακομα λιγο ασε με να σ'αγαπω...κι υστερα...σκοτωσε με! '