Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Αυτοσυγκέντρωση


Απογοήτευση.
Απογοήτευση από εσένα, από εμένα.

Τι ήχο κάνει το δάκρυ όταν πέφτει;
Τι χτύπο έχει η καρδιά όταν πονά;
Τι χρώμα έχουν τα μάτια όταν κλαίνε;
Τι χρώμα έχει η ψυχή όταν χάνεται;

Το δάκρυ είναι σιωπηλό, ο ήχος όταν πέφτει βαρύς. Η ζωή του μικρή, η σημασία του μεγάλη. Ο χτύπος τη καρδιάς, αργός, βαρύς, δύσκολος, προσπαθεί να επιβιώσει. Το χρώμα των ματιών, κόκκινο, γυαλιστερό, δηλώνει την ύπαρξη των δακρύων. Και η ψυχή. Αυτή δεν έχει κανένα χρώμα όταν χάνεται... ίσως και να έχει άπειρα, όμως τίποτα ξεκάθαρο. Η ψυχή παίρνει το χρώμα των ματιών, το χρώμα της λύπης, το χρώμα του πόνου, το χρώμα της απογοήτευσης. Έχει ήχους πολλούς, σιωπηλούς, αργούς. Η ψυχή.

Όταν όμως ένας από τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους δε σε εμπιστεύεται, τότε η ψυχή δεν έχει κανένα χρώμα, κανέναν ήχο. Κολυμπάει μέσα σε μια λίμνη και πνίγεται. Τότε ποιος θα τη σώσει; ποιος θα τη βοηθήσει;
Κανένας.
Θα πρέπει να βρει μόνη της τρόπο να σωθεί, να παλέψει και να κολυμπήσει μέχρι την ακτή και τότε όλα θα είναι καλύτερα. Θα είναι μια άλλη μέρα. Καλύτερη.

3 σχόλια:

Δημήτρης είπε...

Να θυμάσαι Μένια μου πως η απογοήτευση ειναι πιο μεγάλη όταν αποτύχουμε εμείς οι ίδιοι....αλλα ο δρόμος προς την ακτή θα βρεθεί.....θα βρεθεί!!!!!!!!!!να θυμάσαι......

Εφη είπε...

κολυμπαει η ψυχη, αλλα δεν την αφηνουμε να πνιγει. μονοι μας παλευουμε για να την σωσουμε. δεν περιμενουμε βοηθεια απο κανεναν, γιατι δεν θα βρουμε βοηθεια.γιαυτο λοιπον, κολυμπαμε και βγαινουμε στην ακτη και ολα γινονται καλυτερα.
καλημερα. καλο μηνα.

Menia είπε...

Δημητράκι μου συμφωνώ απόλυτα... και όχι μόνο να εχουμε αποτυχει εμεις οι ιδιοι.... αλλά με εμμεσο τροπο να κατευθυνθηκαμε εκεί μόνοι μας.

Έφη μου, θα υπάρχουν οι φίλοι, αυτοί μπορούν να σε βοηθήσουν να μη πνιγείς, κάποιες φορές ίσως να μη τα καταφερεις μονος σου...
Καλό μήνα και σε σενα! :)