Αυτοσυγκέντρωση

Απογοήτευση.
Απογοήτευση από εσένα, από εμένα.

Τι ήχο κάνει το δάκρυ όταν πέφτει;
Τι χτύπο έχει η καρδιά όταν πονά;
Τι χρώμα έχουν τα μάτια όταν κλαίνε;
Τι χρώμα έχει η ψυχή όταν χάνεται;

Το δάκρυ είναι σιωπηλό, ο ήχος όταν πέφτει βαρύς. Η ζωή του μικρή, η σημασία του μεγάλη. Ο χτύπος τη καρδιάς, αργός, βαρύς, δύσκολος, προσπαθεί να επιβιώσει. Το χρώμα των ματιών, κόκκινο, γυαλιστερό, δηλώνει την ύπαρξη των δακρύων. Και η ψυχή. Αυτή δεν έχει κανένα χρώμα όταν χάνεται... ίσως και να έχει άπειρα, όμως τίποτα ξεκάθαρο. Η ψυχή παίρνει το χρώμα των ματιών, το χρώμα της λύπης, το χρώμα του πόνου, το χρώμα της απογοήτευσης. Έχει ήχους πολλούς, σιωπηλούς, αργούς. Η ψυχή.

Όταν όμως ένας από τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους δε σε εμπιστεύεται, τότε η ψυχή δεν έχει κανένα χρώμα, κανέναν ήχο. Κολυμπάει μέσα σε μια λίμνη και πνίγεται. Τότε ποιος θα τη σώσει; ποιος θα τη βοηθήσει;
Κανένας.
Θα πρέπει να βρει μόνη της τρόπο να σωθεί, να παλέψει και να κολυμπήσει μέχρι την ακτή και τότε όλα θα είναι καλύτερα. Θα είναι μια άλλη μέρα. Καλύτερη.

Φόβος...

Φόβος.
Φόβος καρδιάς.

Σε κοιτάω. Μου μιλάς. Και μετά σιγή. Μετά.
Μιλάει η καρδιά ή προσπαθεί να κρυφτεί;
Φοβάμαι. Μια αγκαλιά μονάχα. Τι φοβάμαι άραγε... το άνοιγμα της καρδιάς ή το σπάσιμο της; Μήπως φοβάμαι τη δική σου καρδιά, ράγισε βλέπεις πολλές φορές, ναι... αυτό φοβάμαι... και άμα ραγίσει ακόμη μία, θα κοπώ. Θα κοπώ. Και το αίμα θα τρέξει σα τη βροχή και εγώ θα χαθώ. Θα χαθώ. Μετά, μετά δε θα είμαι εγώ, θα έχω χάσει κάτι από μένα.

Κρυφά. Κρυφά λόγια, κρυφές σκέψεις. Πάντα κάτι κρύβουμε... σημασία έχει γιατί. Γιατί. Ίσως ο φόβος, ο φόβος του αποτελέσματος, ο φόβος του πόνου, ο φόβος της σκέψης. Φόβος. Και όλα αυτά, καταλήγουν σε ένα σταυροδρόμι. Και εκεί χάνεσαι, χάνεσαι γιατί φοβάσαι, ή μήπως επειδή δεν ξέρεις. Άγνοια, λοιπόν, άγνοια γιατί; Όχι δε μπορεί να είναι άγνοια. Ίσως συναίσθημα. Ένα νήμα, από τη μία η αγάπη...απο την άλλη το τίποτα, ένα νήμα λεπτό και πώς να το ξεχωρίσεις. Μπέρδεμα.

Και μετά... Μετά η απορία. Ο δρόμος, η βρόχη, το σκοτάδι, η μοναξιά. Μια φιγούρα στο πλάι, μια ιδέα φίλου, ίσως να βοηθήσει, ίσως βοηθάει. Στενό, στροφή, αλλαγή πορείας, αλλαγή κατεύθυνσης. Διαδρομή τέλος. Σκέψεις πολλές.

Και μετά.

Κολυμπώντας στον αέρα

Παίρνω φόρα και βουτάω…. Βουτάω στα βαθιά…..

Στα βαθιά για μένα, ίσως ρηχά για σένα.

Δε ξέρεις τι είναι δύσκολο και τι είναι εύκολο για μένα…

Για σένα ίσως ναι για μένα σίγουρα ΟΧΙ.

Μάθε το επιτέλους πως η θάλασσα δεν ανήκει σε κανέναν μας, αλλά ανήκει σε όλους μας, απλά ο καθένας έχει το δικό του χώρο.

Γιατί λοιπόν εφ’ όσον έχεις το δικό σου χώρο (και πίστεψε με είναι μεγαλύτερος) μπαίνεις στον δικό μου;

Τόσο νερό γιατί πρέπει να δημιουργείς κύματα εδώ που βρίσκομαι εγώ; Μπορώ με το δικό μου ρυθμό να κολυμπώ και να προσπαθώ στις τρικυμίες, άλλωστε δε μου μοιάζεις για δελφίνι, αλλά για καρχαρία (ξέρεις από αυτούς που αν δε πεινάνε είναι οι καλύτεροι φίλοι και άμα πεινάνε γίνονται οι καλύτεροι φαγάδες…)

Λες πώς εγώ σου ταράζω τα νερά…. Μα τι φταίω που εγώ ήρθες ΕΣΥ και «εγκαταστάθηκες» δίπλα μου; Άσε με να πάρω τους φίλους μου τα δελφίνια –όχι τους καρχαρίες- και να κολυμπήσω μαζί τους στην τρικυμία, στο σκοτάδι, αλλά και σε αυτή την απόλυτη, μυστήρια και προσιτή θάλασσα!

Ναι θυμάμαι που μου είπες πως η θάλασσα δεν είναι πάντα καλή, όταν μου μάθαινες να κολυμπώ…. μα ακόμη και τότε έχει τη θετική της πλευρά! Έμαθα να κολυμπώ και ίσως να σε χρειάζομαι σε αρκετές στιγμές, αλλά θα πρέπει να καταλάβεις πως υπάρχουν και αυτές οι στιγμές του απόλυτου γαλάζιου, της απέραντης ξεγνοιασιάς, που θέλω να είμαι εγώ και τα δελφίνια, χωρίς καρχαρίες, χωρίς εσένα ίσως μερικές φορές και χωρίς εμένα, -για να βρω εμένα-.

Ξέρεις όλοι θέλουμε τις βουτιές μας, αυτές που θα τις κάνουμε μόνοι μας, χωρίς να σκεφτούμε τον καρχαρία που μπορεί να βρίσκεται από κάτω…. Όμως ξέρω πώς να τον νικήσω, όχι πως απαραίτητα θα τα καταφέρω, αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω, ίσως να είσαι κοντά και να με βοηθήσεις, ίσως και να μην είσαι, δε με πειράζει ότι κι αν συμβεί.

Εσύ μου έμαθες να κολυμπώ, δε μπορώ να σε διώξω.

Εσύ μου έμαθες να κάνω βουτιές, δε μπορώ να σε απορρίψω.

Εσύ μου έμαθες να γνωρίζω τους καρχαρίες, αλλά να εμπιστεύομαι τα δελφίνια, δε μπορώ να σε απομακρύνω.

Εσύ μου έμαθες να προσέχω στις τρικυμίες, δε μπορώ να μη σε εμπιστευτώ.

Μήπως όμως πρέπει να μάθεις και εσύ κάτι από μένα;;;;

Ωραία η θάλασσα, ωραίες οι βουτιές, μυστήριες οι τρικυμίες, αλλά μήπως εσύ πρέπει να μάθεις να ΠΕΤΑΣ;

Ναι να πετάς, τι κι αν είσαι δελφίνι -ή καρχαρίας κάποιες φορές-, μπορείς πάλι να πετάξεις, να αφεθείς, να κολυμπήσεις στον αέρα και να πετάξεις στη θάλασσα…

Θα σου δείξω λοιπόν πώς να πετάς, για να μάθεις να ονειρεύεσαι.

Θα σου δείξω πώς να πετάς, για να γνωρίσεις και την άλλη πλευρά του κόσμου.

Θα σου δείξω πώς να πετάς, για να μάθεις να κολυμπάς.

Θα σου δείξω πώς να πετάς για να μάθεις να εκτιμάς.

Θα σου δείξω πώς να πετάς για να μάθεις να αφήνεσαι, όχι μόνο στο θαλασσινό νερό, αλλά και στον δροσερό αέρα, σε αυτόν που τα όνειρα σου θα «παν προς ολοταχώς».

Θα σου μάθω πώς να κολυμπάς, χωρίς να κουνιέσαι, χωρίς να υπάρχει νερό ή αέρας, ίσως τότε καταλάβεις τον κόσμο μου, που τώρα ονομάζεις αφηρημένο, ταξιδεμένο, αβάσιμο και μερικές φορές αναίσθητο…. Θα δεις ότι όλα αυτά που λες εσύ τελικά είναι αυτά που χαρακτηρίζουν το δικό σου κόσμο και όχι τον δικό μου.

Μάθε μου να κολυμπώ, να σου μάθω να πετάς.

Απομακρύνεσαι...

Γυρνάς, με κοιτάς
χαμογελάς και χάνεσαι
Προχωράς, σου μιλώ
χαμογελάς και χάνεσαι

Τρέχω να σε προλάβω
σταματάς και πέφτω
Τρέχω να σ' αγκαλιάσω
σταματάς και πέφτω

Μ' αγκαλιάζεις, με φιλάς
χαμογελάω και χάνομαι
Με κοιτάς και ψιθυρίζεις
στα λόγια σου χάνομαι

Ξαπλώνεις δίπλα μου
το φεγγάρι ματώνει
λες μ' αγαπάς
η καρδιά ματώνει

Μ' αγκαλιάζεις, σ' αγκαλιάζω
Με φιλάς, σε φιλώ
Κλαίω, γελάς
Σ' αγαπώ, μ' αγαπάς

Ματωμένε μου έρωτα
ραγισμένο όνειρό μου
γλυκιά ανάμνησή μου
στη ζωή μου γύρνα

Σιωπώ να με ακουσεις...

Το φιλί σου εκείνο, εκείνο το τελευταίο
απλό, όμορφο σαν το πρώτο μου φιλί
μου θυμίζει τη γλυκιά σου μορφή
την απόμακρη σου ψυχή

προσπαθώ να ξεχάσω, να προσπεράσω
εσένα να ξεπεράσω
χάνεσαι και εξαφανίζεσαι
και ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεσαι

αν ο πόνος μου ήταν η νύχτα
δε θα ξημέρωνε ποτέ
αν η αγάπη μου ήταν η μέρα
δε θα τέλειωνε πότε

Αν το πόνο μου διέγραφες
και στη ζωή μου επέστρεφες
αν γινόσουν πάλι αλήθεια
στα πιο όμορφα παραμύθια

Εγώ κι εσύ ξανά μαζί
ένα όνειρο τρελό, όνειρο σαν τα αστέρια
που ο ήλιος σβήνει κάθε που ξημερώνει
και η νύχτα πάλι πίσω τα φέρνει

αέρας...

Όνειρα, ελπίδες, χάθηκαν, χάθηκαν όταν εξαφανίστηκες. Τόσος καιρός κι όμως ακόμη τις σκέψεις μου ορίζεις κάτι βράδια σαν κι αυτά. Είσαι τόσο κοντά, λίγο ακόμη και θα σε άγγιζα, όμως τόσο μακριά, ούτε τη μορφή σου δε μπορώ να διακρίνω. Μιλάω για ανόητες αγάπες, αλλά ίσως είσαι η μόνη με νόημα... γιατί χάθηκες στη σιωπή;
"Τίποτα δεν υπάρχει στο στόμα πια φωνή, ποια λέξη να σου πω, δε βρίσκω τίποτα" κάτι για να σου μιλήσω, μόνο αυτό. Χάνω τις λέξεις, βρίσκω τη σιωπή. Άλλωστε τι απέμεινε; Λίγη στάχτη και μια μικρή φλόγα να αρνείται να σβήσει, να αρνείται να σε ξεχάσει, σε χρειάζεται λέει.
Καρδιά μου, κουράγιο, νερό δε θα σου ρίξω, μη σιγοκαίς όμως, μην αργοσβήνεις στο αεράκι που φυσάει, γιατί τότε το μόνο που θα μείνει θα είναι η ανάμνηση, γλυκιά και πικρή, σύντομη και πονεμένη. Και όταν ψάξει να σε βρει, ο καπνός δε θα φαίνεται και εκείνος θα εξαφανιστεί για ακόμη μια φορά, εκείνη όμως ίσως να είναι η τελευταία, στης θάλασσας τον ορίζοντα, στου ουρανού το γαλάζιο...